Praten over geld na een scheiding

Tieners merken meer dan je denkt

Waar jongere kinderen vaak direct vragen stellen, houden tieners zich sneller in. Voor hen is ‘erbij horen’ belangrijk. Opeens B-merken uit de supermarkt, of naar de camping in plaats van Bali: voor tieners zijn dit grote veranderingen. En anders zijn kan voelen als falen.

Jacquelijn ziet dat sommige tieners zich daardoor terugtrekken. Ze nemen minder snel vrienden mee naar huis, zeggen dat ze iets ‘niet belangrijk’ vinden of doen alsof ze het verschil niet zien.

Praktische vragen, grote zorgen

Kinderen, ook tieners, denken vooral praktisch. Na een scheiding gaan hun vragen vaak niet over emoties, maar over hoe het leven eruit blijft zien.

  Kunnen we nog op vakantie? Blijf ik in hetzelfde huis wonen? En wat gebeurt er met de hond?

Dat laatste lijkt misschien klein, maar is dat niet. ‘We zien steeds vaker dat honden meegaan in het co-ouderschap,’ zegt Jacquelijn. ‘Waar de kinderen zijn, is de hond ook. Dat geeft veel troost. Er verandert al zoveel, dus als zoiets hetzelfde blijft, is dat fijn.’

4x zo praat je over geld na een scheiding van Jacquelijn van der Vijver/Expertisecentrum Kind en Scheiding:

Wees eerlijk, maar houd het overzichtelijk

Open zijn over geld is goed, maar nuance is belangrijk. Je hoeft je tiener niet mee te nemen in hypotheken, alimentatie of ingewikkelde rekensommen. Wat helpt, is benoemen dat er andere keuzes worden gemaakt, en waarom.

Zeg bijvoorbeeld niet alleen wat niet kan, maar vooral waar je wel voor kiest. ‘We sparen voor de skivakantie, dus in de kerstvakantie doen we iets kleins dichter bij huis.’ Zo laat je zien dat geld gaat om keuzes maken, zonder dat het voelt als tekort of verlies. 

Ontschuldigen geeft ruimte

Het kan ook goed zijn om je kind expliciet te ‘ontschuldigen’, zegt Jacquelijn. Maak duidelijk dat geldzaken geen probleem zijn dat zij moeten oplossen. ‘Dit is iets wat wij als ouders regelen. Jij hoeft je hier geen zorgen over te maken.’

Tieners nemen snel verantwoordelijkheid op zich, ook als niemand dat vraagt. Door hardop te zeggen dat de verantwoordelijkheid bij jou ligt, haal je een last van hun schouders. Je laat zien dat je controle hebt over de situatie.

En als je nog niet alle antwoorden hebt? Ook dan kun je dat eerlijk zeggen, op een positieve manier. ‘Ik heb mensen die me daarbij helpen.’ Of: ‘Dit is een ingewikkelde situatie, maar ik ben aan het uitzoeken hoe het moet en het komt goed.’

Houd het bij jezelf

Verschillen tussen huizen zijn bijna onvermijdelijk. Bij de ene ouder kan meer dan bij de andere. Door dat te normaliseren, voorkom je dat je tiener het gevoel krijgt te moeten kiezen of vergelijken.

Zeg bijvoorbeeld: ‘Zo doen wij het hier thuis.’ Zonder oordeel, zonder uitleg over wat de andere ouder wel of niet doet. Dat geeft duidelijkheid en neemt het gevoel van je kind om loyaal te moeten zijn, weg.

Blijf in gesprek, ook als je tiener weinig zegt

Kinderen hoeven niet te kiezen, maar ze hebben wel recht om gehoord te worden. Dat is ook vastgelegd in het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind: kinderen mogen meepraten over beslissingen die hun leven raken, waaronder een scheiding.

Als tieners zich terugtrekken, kunnen ouders soms denken dat het ze niet interesseert. Maar juist dan kan het goed zijn om het gesprek af en toe opnieuw te openen. Niet op een zware of controlerende manier, maar nieuwsgierig.

Hoe vind je dat het nu gaat? Zijn er dingen waar je over nadenkt? Of maak je je ergens zorgen over?

Dat ene zinnetje kan genoeg zijn om ruimte te geven, ook als je tiener niet meteen alles deelt waar hij of zij mee zit.